Gedichten
251 
Sterven doe je niet ineens 
maar af en toe 'n beetje 
En alle beetjes die je stierf 
't is vreemd, maar die vergeet je 
Het is je dikwijls zelfs ontgaan 
je zegt ik ben wat moe 
Maar op 'n keer dan ben je aan 
je allerlaatste beetje toe 
- Toon Hermans - 
 
252 
Achter je ligt een leven van werken en plicht 
en juist dat bepaalde in alles jouw gezicht 
Flink was jij je hele leven 
moedig ben je tot het einde gebleven 
Flink wil je nu dat wij zullen zijn 
maar afscheid nemen doet ons zo'n pijn 
 
253 
Als het rouwrumoer rondom jou is verstomd, 
de stoet voorbij is, schuifelende voeten, 
dan voel ik dat er een diepe stilte komt, 
en in die stilte zal ik jou opnieuw ontmoeten. 
En telkens weer zal ik je tegenkomen, 
we zeggen veel te gauw, het is voorbij, 
Hij heeft alleen je lichaam weggenomen, 
niet wie je was, en ook niet wat je zei. 
Ik zal nog altijd grapjes met je maken, 
we zullen samen door het stille landschap gaan, 
nu je mijn handen niet meer aan kunt raken, 
raak je mijn hart nog duidelijker aan. 
- Toon Hermans - 
 
254 
Als je in je levensstrijd 
warmte om je hebt verspreid 
Als je iemand die daar treurt 
hebt getroost en opgebeurd 
Als je hielp waar je dat kon 
aan wat licht en aan wat zon 
Als je een goed voorbeeld geeft 
heb je niet voor niets geleefd 
 
255 
Boven akkers, stad en land 
mag je God nu loven 
kleine vogels in Gods hand 
vlieg omhoog, naar boven 
vlieg omhoog en vlieg voorgoed 
vlieg de vrijheid tegemoet! 
 
256 
Nooit was iets teveel 
u bezat zoveel liefde 
en wij kregen allemaal ons deel 
Er valt nu een groot gat 
op de plaats waar eens 
onze dierbare moeder en oma zat 
U blijft altijd in onze harten voortbestaan 
ook al is het heel erg moeilijk 
zonder u verder te gaan 
 
257 
De kaars leek bijna eindeloos 
maar is nu stil gedoofd 
Een leven lang zorgzaam geweest 
gegeven en geloofd 
Een hand die zwaaide 
als we gingen 
en nog vele mooie dingen 
zijn herinneringen aan ons mam 
die voor altijd van ons afscheid nam 
 
258 
Moeder zijn is alles geven 
zorgen, lijden, liefde en leven 
Moeder zijn is alles derven 
alles.... en tevreden sterven 
 
259 
Afscheid nemen is met dankbare handen 
meedragen al wat herinnering waard is 
 
260 
De laatste dagen van het einde 
dan wordt de grote wereld klein 
is plotseling alles onbeduidend 
tot het laatste beetje pijn 
Wat wij zo belangrijk vinden 
verliest zijn glans, verliest zijn zin 
maar achter die gesloten ogen 
glanst een heel groot begin 
 
261 
De leegte zonder jou 
is met geen pen te beschrijven 
De leegte zonder jou 
zal altijd bij ons blijven 
Maar veel fijne herinneringen 
verzachten onze smart 
Voorgoed uit ons midden 
maar altijd in ons hart  
 
262 
Zwaar werden de dagen 
en lang duurde de nacht 
Hoe moeilijk is het vechten 
bij het ontbreken van de kracht 
Maar ondanks je verlies 
van de strijd om het leven 
Heb je ons een heel stuk geluk 
en ontzettend veel liefde gegeven  
 
263 
Elk afscheid is de geboorte 
van een herinnering...  
 
264 
Een hand, een woord, een gebaar doen zo goed 
als je iemand die je lief hebt verliezen moet 
De lege plek, het doet zo'n pijn 
maar in gedachten zal hij altijd bij ons zijn  
 
265 
Als het lichaam niet meer wil 
en het leven wordt een lijden 
kan men dankbaar zijn 
dat God het komt bevrijden  
 
266 
Een moeder sterft altijd te vroeg 
al wordt zij nog zo oud 
Je bidt dat God haar sparen zal 
omdat je van haar houdt 
Maar als de dagen knellen gaan 
zij ziek wordt, moe en benauwd 
Bid je dat God haar halen zal 
omdat je van haar houdt  
 
267 
Treur niet over mijn dood 
maar verblijd je over mijn leven  
 
268 
We weten het niet, we zullen het nooit begrijpen 
Waarom een mensenleven wordt bekort 
Waarom de ene bloem tot vrucht mag rijpen 
De ander reeds in de knop verdort  
 
269 
Men moet niet wenen om wat niet meer is 
maar gelukkig zijn om wat is geweest  
 
270 
Soms horen mensen duid'lijk bij elkander 
Je kunt het zien - die twee dat is een paar 
De een is wel de één, maar óók de ander 
Soms horen mensen zichtbaar bij elkaar  
- Toon Hermans - 
 
271 
Niemand die het weten kan 
hoeveel ik van je hou 
Niemand die mij troosten kan 
in mijn verdriet om jou 
Niemand die begrijpen zal 
hoe vreselijk ik je mis 
Niemand die beseffen zal 
hoe erg die pijn wel is  
 
272 
Wat was zij sterk en arbeidzaam 
wat heeft zij voor ons klaar gestaan 
Haar zorg en liefde zullen we nooit vergeten 
van haar verdriet alleen het topje weten 
Sterk en moedig droeg zij haar lot 
tot 't afscheid van ons, 't welkom bij God  
 
273 
Er zijn geen woorden voor een zieke 
van wie je weet, hij redt het niet 
Je streelt zijn wang, je ziet zijn ogen 
je bent bevangen door verdriet 
Toch ben je dankbaar voor z'n einde 
dat na zoveel moedig strijden kwam 
Omdat het niet alleen zijn leven 
maar ook zijn lijden overnam  
 
274 
Midden in 't leven 
nog zoveel te geven 
Idee en plannen te over 
in één keer voorbij 
Voor ons was je een kei 
enig in je soort 
We zetten ons leven 
in jouw gedachten voort  
 
275 
Nooit klagend, nooit vragend 
zijn lasten in stilte dragend 
zijn handen hebben voor ons gewerkt 
zijn hart heeft voor ons geklopt 
zijn ogen hebben ons tot het laatst gezocht  
 
276 
Mijn avond gaat vallen 
't wordt kil om me heen 
Straks moet ik vallen 
en laat jullie alleen 
Vergeving voor fouten en 
voor wat mis is gegaan 
Maar kom in mijn nacht 
dicht om mij staan 
De tranen in mijn ogen 
doen niet zo zeer 
Als jullie mij troosten 
voor de laatste keer  
 
277 
Woorden zullen nooit in staat zijn 
gevoelens uit te drukken zoals ze bedoeld zijn 
Er zullen ook nooit genoeg woorden voor zijn....  
 
278 
Een mengeling van pijn en tranen 
slechts af en toe een sprankje hoop 
Gedreven door een sterke wilskracht 
hoewel het onheil nader sloop 
Je gedachtenis zal immer blijven 
te vroeg ben je van ons heengegaan 
We houden van je en zijn je dankbaar 
voor alles wat je hebt gedaan  
 
279 
Als iets liefs je verlaat 
blijft nog altijd de liefde