Gedichten
176 
Het is nu één jaar geleden 
een jaar is nu voorbij 
die tijd dat hij voor zijn leven heeft gestreden 
is als de dag van gisteren voor mij 
Hij moest de strijd opgeven 
ook al wilde hij dat niet 
hij mocht niet verder leven 
dat deed mij veel verdriet 
 
177 
De strijd heb je nimmer opgegeven 
zelfs toen het einde werd verwacht 
je bleef geloven in het leven 
vol liefde, zorg en levenskracht 
 
178 
Je bent er niet meer 
het is voorbij 
al wat je deed 
dat was voor mij 
Voor jou is nu de strijd gestreden 
maar in mijn hart 
bewaar ik het verleden  
 
179 
Zoals een boot heel langzaam 
achter de horizon verdwijnt 
zo hebben wij de laatste jaren 
stap voor stap 
afscheid van je moeten nemen 
wat blijft zijn onze herinneringen 
 
180 
Je verleden bestond uit werken en een groot besef van plicht 
dit alles bepaalde steeds weer jouw gezicht 
Je was een man van weinig woorden 
herkenbaar voor hen die echt bij je hoorden 
Een vriend, oprecht, waar je altijd op kon bouwen 
jouw woord gaf ons een grenzeloos vertrouwen 
Bescheidenheid stond in het vaandel van je leven 
liefde en vriendschap, dat is wat je altijd hebt gegeven 
 
181 
Samen plezier, samen op reis 
samen een éénheid, samen eigenwijs 
samen kwaad en samen goed 
samen verdriet en samen weer moed 
nu verder zonder hem, dat doet pijn 
te weten nooit meer samen te zijn 
 
182 
Het is ons maar geleend 
de vele mooie dingen 
Ons onbetwistbaar eigendom 
zijn de herinneringen 
 
183 
Ik kan gaan slapen zonder zorgen 
want slapend kom ik bij U thuis 
alleen bij U ben ik geborgen 
Gij doet mij rusten in de morgen 
en wonen in een veilig huis 
 
184 
Moeder 
Omdat jij de ader was waaruit wij groeiden 
Omdat jij de bodem was waaruit wij bloeiden 
Omdat jij wist wat ons kon deren 
Zullen wij je altijd eren 
 
185 
Optimistisch tot het laatste 
Niet moeilijk maken voor je naasten 
Gesloopt van al je krachten 
Bleef je op een betere dag wachten 
Wij waren jouw lust en je leven 
Maar er is geen tijd meer gegeven 
Jij streed vol moed en kracht 
Lieve schat, rust nu maar zacht 
 
186 
Stil ben je van ons heengegaan 
je hebt altijd voor ons klaargestaan 
geborgenheid en liefde heb je ons gegeven 
zo was je hele leven 
je was een schat voor ons allen 
je te moeten missen zal ons zwaar vallen 
 
187 
Het diepste verdriet 
wordt zo dikwijls verzwegen 
Voor 't diepste geluk 
schieten woorden tekort 
Wij zijn met ons diepste 
verlangen verlegen 
Waar 't liefste bezit 
slechts herinnering wordt 
 
188 
Afscheid nemen 
is met zachte vingers 
wat voorbij is 
dichtdoen 
en verpakken 
in de goede gedachten 
ter herinnering 
 
189 
Gek is dat, dat soms de sterren 
mij wat liefde kunnen schenken 
Want als ik naar de sterren kijk 
moet ik altijd aan je denken 
 
190 
Als ik dood ben 
niet die theatrale rouw 
Neem wat Franse kaas 
wat stokbrood en wat wijn 
Ik wil ook niet 
in een vaasje op de schouw 
Ik wil gewoon 
een stukje kerkhof zijn 
- Toon Hermans - 
 
191 
't Liefste wat wij hebben bezeten 
en vele jaren de spil van ons bestaan 
vraag ons niet dat te vergeten 
en gewoon weer door te gaan 
 
192 
Bedankt voor je liefde, je trouw, je eerlijkheid 
Voor de lach van bijna iedere dag 
Voor het geluk dat je ons hebt gegeven 
Deze dingen duren altijd te kort 
 
193 
Al maanden staat het huis verlaten 
haastig onttakeld en verdaan 
de ijsbloemen staan op het raam 
in scherpgenerfde varenbladen 
schittert onuitgewist uw naam 
 
194 
Voor ons was je een licht 
voor vreemden duisternis 
Je markante persoonlijkheid en je vrolijke gezicht 
zullen wij ervaren als een groot gemis 
Want een dag zonder lach 
was voor jou geen dag 
Van vele dingen had je nooit genoeg 
je laatste reis kwam veel te vroeg 
 
195 
Weinig nemen en veel geven 
Altijd hartelijk en warm 
Als de mensheid zoals jij was 
Was de wereld niet arm 
 
196 
De vlinders zijn gevlogen 
Zij zijn weer eindelijk thuis 
Ver voorbij de regenbogen 
passeerden zij die "sluis" 
Die "sluis" tussen de hemel en de aarde 
daar zweefden zij samen doorheen 
Dat heeft zoveel waarde 
zij zijn nooit meer alleen  
 
197 
Waarom al dat vechten 
waarom al die pijn 
Je wilde hier niet weg 
je wilde bij ons zijn 
De strijd was oneerlijk 
en geheel niet terecht 
Je wilde nog graag verder 
maar verloor dit gevecht 
- Ria Schut-Diks - 
 
198 
Daar staat de ronde regenboog 
zo trots, zo koninklijk en hoog 
Hij buigt om heel de aarde heen 
die is opeens niet meer alleen 
Maar in een grote arm gevangen 
met al haar zorg, al haar verlangen 
En alle mensen blijven staan 
en zien de mooie hemel staan 
En alle mensen denken even 
hoe goed het is te mogen leven 
 
199 
Do not stand at my grave and weep 
I am not there, I do not sleep 
I am a thousand winds that blow 
I am the diamond glints on snow 
I am the sunlight on ripened grain 
I am the gentle autumn rain 
When you awaken in the morning's hush 
I am the swift uplifting rush 
of quiet birds in circled flight 
I am the soft stars that shine at night 
Do not stand at my grave and cry 
I am not there - I did not die 
 
200 
Mijn eigen situatie vergelijk ik met de wind 
die je nodig hebt om te zeilen 
Je moet zeilen met de wind van vandaag 
Die van gisteren helpt me niet meer vooruit 
Die van morgen die blijft misschien wel uit 
Dus moet ik zeilen met de wind van vandaag