Gedichten
151 
Als ik dood ben, treur dan niet 
ik ben niet echt dood, moet je weten 
het is mijn lichaam dat ik achterliet 
dood ben ik pas als je mij bent vergeten 
 
152 
Wanneer je terugblikt in het leven 
Blijkt alles te snel zijn gegaan 
Het duurde allemaal maar even 
Dat ritme van een lach en een traan 
Alles moest je uit handen geven 
Het levenstempo werd te zwaar 
Het radarwerk heeft het begeven 
Het uurwerk is stil blijven staan 
 
153 
Zo plotseling ben je van ons heengegaan 
Daar heeft niemand ooit bij stilgestaan 
Wat in onze herinnering blijft is je lach 
Je genoot van het leven 
Bedankt voor alles wat je hebt gegeven 
 
154 
Ik heb mijn oma niet verloren 
daarvoor gaf ze mij te veel 
wat zij me zei dat blijf ik horen 
van wat ik ben is zij mijn deel 
ik kom haar overal tegen 
in wat ik doe, in wat ik laat 
zij was en blijft voor mij een zegen 
waarvan het spoor steeds verder gaat 
 
155 
Niets is zinloos 
wanneer het 
een herinnering 
nalaat 
 
156 
Samen plezier, samen op reis 
Samen een eenheid, samen eigenwijs 
Samen kwaad en samen goed 
Samen verdriet en samen weer moed 
Nu verder zonder jou, dat doet pijn 
te weten nooit meer samen te zijn 
 
157 
Aan het begin van de avond 
hield hij op met z'n bestaan 
met z'n vrouw en kinderen om hem heen 
is hij heengegaan 
Wat we hadden willen zeggen 
is niet meer gezegd 
zachtjes heeft hij z'n 
vermoeide lichaam neergelegd 
Helaas was er geen tijd meer om te praten 
op die zondag heeft hij ons verlaten 
alles waarvoor hij in z'n leven vocht 
we hopen dat hij zal vinden wat hij zocht 
 
158 
Ik was er niet op voorbereid 
het ging allemaal zo vlug 
waarom gunde hij ons niet nog wat meer tijd 
kom alsjeblieft nog even terug 
Ik kan hem niets meer zeggen 
ik kan hem niets meer vragen 
de herinnering aan hem 
zal echter nimmer vervagen 
geef me nog eenmaal 
voor de allerlaatste keer 
de kans afscheid te nemen van hem 
en verzacht daarmee dit onbegrijpelijke zeer 
 
159 
Zoveel moed getoond 
zo intens gestreden 
niet eens voor zichzelf 
liefde was haar reden 
 
160 
Achter tranen van verdriet 
schuilt de glimlach van herinnering  
 
161 
Bloemen vol dartelende vlinders 
en wind die zachtjes ruist door de bomen 
Ik zie mijn bloementuin en weet 
de tijd van rust is nu eindelijk gekomen 
 
162 
Ik wil de dromen van bergen dromen 
en zingen in een juichend vogellied 
Ik wil vergeten al mijn grauw verdriet 
en eindelijk weer de stille rust verwerven 
een kind van God te zijn - en anders niet 

163 
Nu pijn en zorgen niet meer hoeven 
en de hemelse rust is gekomen 
zullen wij elkaar ontmoeten 
en vrolijk praten over vroeger 
 
164 
Veel heb je ons gegeven 
veel heb je voor ons betekend 
plotseling uit ons leven gedreven 
blijf je in onze harten leven 
 
165 
Elk definitief afscheid doet pijn 
't is of een draad wordt doorgesneden 
waarmee je vast zat aan 't heden 
waardoor je deel van een geheel mocht zijn 
 
166 
Rozen als afscheid, rozen vol rouw 
rozen vol liefde, enkel voor jou 
Je laatste rozen 
zorgvuldig uitgekozen 
Als blijk van dank voor jouw bestaan 
waarin wij een eindje mee mochten gaan 
 
167 
Je was als een kaars 
vol licht, warmte en gezelligheid 
die is nu opgebrand 
doch haar uitstraling zal blijven tot in eeuwigheid 
 
168 
Je blijft met lege handen achter 
je zou zo graag nog willen zorgen 
de tijd van waken en van wachten 
is voorbij en elke morgen 
brengt nu een lege dag vol pijn 
er rest alleen herinnering 
aan in-gelukkig zijn 
In de leegte staat zijn naam geschreven 
komt alle goeds naar boven drijven 
het allerdiepste van zijn leven 
zal altijd in ons midden blijven: 
een dierbaar mens die in zijn eenvoud 
zo vol betekenis kon zijn 
gaf aan ons leven rijke inhoud 
 
169 
Toen jij stierf 
is de wereld gewoon doorgegaan met draaien 
het werd nacht en ook weer morgen 
er was lawaai en stilte 
en ook om ons heen 
maakte het leven-van-alledag 
evenveel lawaai als anders 
alleen bij ons kwam dat harder aan dan normaal 
Wat deed het pijn 
te zien en te horen 
dat alles gewoon doorging 
toen jij gestorven was 
Wreed en onverschillig 
genadeloos en onbarmhartig was het 
en elke indruk stak dieper 
deed meer pijn 
Nee, ze kunnen niet weten 
wat wij nu voelen 
die steken pijn 
van afgesneden zijn 
en nooit meer samen.... 
ach, niets zal meer hetzelfde zijn 
zonder jou 
 
170 
De zon nam haar die avond mee 
achter de einder, waar het altijd licht is 
Wij bleven samen achter met een sterrenhemel 
vol herinneringen 
 
171 
Leven is dankbaar zijn 
voor het licht en de liefde 
voor de warmte en de tederheid 
in mensen ons omgeven 
leven is mensen en dingen omhelzen 
en weer loslaten.... 
 
172 
Als mijn tijd gekomen is 
ik afscheid neem van het leven 
merken jullie, in al je eenzaamheid 
dat ik onzichtbaar bij jullie ben gebleven 
 
173 
Veel lichtpuntjes in deze duisternis 
Sterkte gewenst bij dit groot gemis! 
 
174 
Zwijgzaam, stil en zonder vragen 
wilde hij zijn ziekte dragen 
hij vocht met al zijn levenskracht 
voor elke nieuwe dag en nacht 
zo is hij langzaam, moegestreden 
uit ons midden weggegleden 
en na een dappere maar ongelijke strijd 
uit zijn lijden nu bevrijd 
 
175 
Ik heb een steen verlegd in een rivier op aarde 
nu weet ik dat ik nooit zal zijn vergeten 
ik leverde bewijs van mijn bestaan 
omdat door het verleggen van die ene steen 
de stroom nooit meer dezelfde weg zal gaan 
- Bram Vermeulen -