Gedichten
126 
Je bent je weg gegaan, 
in wind en tegenwind, 
in licht en donker, 
in voor- en tegenspoed. 
Zo hebben wij elkaar ontmoet. 
En toch, God droeg je in de palm van Zijn hand. 
Zie, Ik heb u in mijn handpalmen gegrift. 
Jesaja 49 :16 
 
127  
God heeft ons geen kalme reis beloofd, 
maar wel een behouden aankomst in Jezus Christus. 
 
128 
Heer, leg Uw stille dauw van rust 
op onze duisternis. 
Neem van ons hart de vrees, de lust, 
en maak ons innerlijk bewust 
hoe schoon Uw vrede is. 
 
129  
”Ik weet aan wie ik mij vertrouwe, 
al wisselen ook dag en nacht. 
Ik ken de rots waarop ik bouwe, 
hij feilt niet, die Uw heil verwacht.” 
 
130  
Neem, Heer, mijn beide handen 
en leidt Uw kind 
tot ik aan de eeuwige stranden 
de ruste vind. 
 
131 
Het is waar, de dood kunnen wij niet ontgaan 
Dat is zo erg niet 
Want dan begint de grote logeerpartij 
Bij een gastheer die zo boeiend is 
Dat de tijd volledig stil gaat staan 
En eeuwig wordt  
Godfried Bomans - 
 
132 
Heer, sla uw armen om mij heen 
ik ben verdrietig, mateloos alleen 
want wie ik liefhad ging van mij heen 
de liefde heeft niet het hoogste 
maar wel het laatste woord 
 
133 
Dwars door de stille leegte 
klinkt de echo van jouw lach 
Zachtjes, van een afstand 
alsof ik je daarnet nog zag 
Steeds denk ik aan jouw grappen 
steeds hoor ik weer jouw stem 
Dan voel ik weer die leegte 
omdat jij er niet meer bent 
 
134 
Jouw sterven is zo moeilijk te verwerken 
het doet nog zoveel pijn 
te moeten leven met de gedachte 
dat jij nooit meer bij me zult zijn 
Jouw sterven is zo moeilijk te begrijpen 
afscheid nemen ging niet meer 
te weten dat ik jou voorgoed moet missen 
dat doet zo verschrikkelijk veel zeer 
Ik had je nog zoveel te zeggen 
nog zoveel dingen uit te leggen 
naar ik weet, er komt een keer 
dan zien wij elkander weer 
 
135 
De bomen komen uit de grond 
En uit hun stam de twijgen 
En ied'reen vindt het heel gewoon 
Dat zij weer bladeren krijgen 
We zien ze vallen naar de grond 
En dan opnieuw weer groeien 
Zo heeft de aarde ons geleerd 
Dat ál wat sterft zal bloeien 
Toon Hermans - 
 
136 
Herinnering 
Als dit het einde is 
en verder niets 
dan is er leegte 
gemis, verdriet en 
tranen om wat eens was 
en niet meer is 
Maar er is meer 
dan lijf en leden 
veel meer 
want wat een mens bezielt 
dat is, dat was 
zijn geest, zijn kracht 
zijn denkvermogen 
alle gaven van zijn hart: 
zijn goedheid grenzeloos 
de sterkte van zijn woord 
zijn hartelijk gebaar 
Dat alles leeft 
leeft voort in die hem kenden 
die van hem hielden 
en blijven houden 
omdat zijn geest 
nooit, nooit vergaat 
 
137 
Daar alleen kan liefde wonen 
daar alleen is 't leven goed 
waar men stil en ongedwongen 
alles voor elkander doet 
 
138 
Omdat er liefde is 
bestaat er geen voorbij 
in alle eeuwigheid ben jij 
 
139 
O, die vertrouwde kleine dingen 
die je zo onopvallend deed 
die zullen we missen, tot dit leed 
verstild is tot herinneringen 
 
140 
Liefste, m'n liefste 
wat zullen we je missen 
maar de herinnering aan jou 
is niet uit te wissen 
we hadden zo graag 
als gezin bij elkaar gebleven 
helaas bleek dat een onhaalbaar streven 
 
141 
Je bent er niet meer 
en toch zal ik je groeten 
je elke dag weer 
vele malen ontmoeten 
je handen, je lippen, je lach 
je bent bij me 
iedere dag 
 
142 
Je wilde liever bij ons blijven 
maar de dood was veel te sterk 
Je kon de pijn niet meer verdrijven 
ondanks al jouw werk 
Je hebt geploeterd en gestreden 
zoals geen mens ooit strijden wou 
Ben niet droef, maar wees tevreden 
je bent weer samen met je vrouw 
We hebben steeds van jou gehouden 
in jouw leven lag de kracht 
Waarop wij steeds ons leven bouwden 
lieve opa, rust maar zacht 
Hermien Lok - 
 
143 
Als ik zo naar zijn foto staar 
zegt mij dat plotseling meer dan al die woorden 
die hij over mij heen liet gaan 
nu hij mij heeft verlaten 
wil ik hem zo graag voor even horen prate 
Lieve ........, ik mis hem zo 
heel voorzichtig laat ik een traan 
over mijn koude wangen gaan 
helaas kon hij niet langer leven meer 
er was zo veel beschadigd deze keer 
afscheid nemen, het doet zo’n zeer 
 
144 
Zijn stem zwijgt voor altijd 
zijn ogen voorgoed gesloten 
de oneerlijke strijd 
heeft hij voor ons besloten 
Ik weet, hij is niet meer 
maar begrijpen doe ik het niet 
waarom kwam hij niet weer 
toen hij ons hier achterliet 
Het gebeurde te snel 
hij ging te vroeg 
ik heb je nodig 
we hadden nog zoveel voor de boeg 
 
145 
You stood resigned 
in a garden of snow 
under a black sky 
the moon and stars 
far away  
Then 
you had to leave 
May your soul rest 
may your heart heal 
may you feel free 
at last 
May love find you 
in your new garden 
wherever 
that may be 
 
146 
Langzaam ben je van ons weggegleden 
Elke dag een beetje meer 
Telkens werd je weer iets ontnomen 
Dat deed jou en ons zeer 
Het is een gemis, een stille pijn 
Dat je nooit meer bij ons zult zijn 
 
147 
Als het leven lijden geworden is 
De kans op beter worden hier niet is 
Dan zal ik naar een plek toegaan 
Waar ziekte en pijn niet meer bestaan 
 
148 
Ondernemen en werken, dat was jouw leven 
altijd het beste en harmonie nastreven 
Toen het werk was gedaan en jij meer wilde geven 
velde het lot jou voor een jaar of zeven 
De stilte viel zwaar, duurde lang als de nacht 
hoe moeilijk is het vechten 
bij het ontbreken van de kracht 
Bij het verlies is de rust die jij hebt gekregen 
een troost voor ons, die jij zo'n mooi 
voorbeeld hebt gegeven 
 
149 
Veel gelukkige jaren waren we samen 
samen waren we één 
maar nu jij er niet meer bent 
moeten we verder zonder jou 
dus alleen 
 
150 
Ik vind geen woorden om het je te zeggen 
hoe wij hem zullen missen, allemaal 
Het diepste gevoel is moeilijk uit te leggen 
het hart spreekt een niet uit te spreken taal 
Dit sterven is zo moeilijk te verwerken 
zijn leven was ons allen zoveel waard 
Hij was een van die stille, geestelijk sterken 
die iedereen, alleen zichzelf niet spaart 
Ik vind geen woorden om je troost te brengen 
want hier zwijgt mijn verstand, mijn mond staat stil 
Wie kan zijn leven met één dag verlengen? 
het is precies zo lang als God het wil 
Ik weet het niet, ik kan de zin niet vinden 
van wat God met dit sterven heeft bedoeld